ناطـق

آنجا که جان آسوده شد…

آنجا که جان آسوده شد همون جاییه که نگاهم به سمت میز میفته.

آنجا که جان آسوده شد همون جاییه که جرقه های ذهنیم شروع میشه.

آنجا که جان آسوده شد همون جاییه که دیگه وزن قلم از وزن دست هام بیشتر میشه.

آنجا که جان آسوده شد جاییه که من دیگه نمیتونم جلوی نوشتن دست هامو بگیرم .

آنجا که جان آسوده شد  جاییه که باز من مجبور شدم بیام و بنویسم.

آنجا که جان آسوده شد جاییه که کاغذ به من آلوده شد.

درود

ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق   ناطق

دوستای گلم از اینکه تا اینجاش خوندید مطلب های منو و از اینکه بعضیا لطف میکردن و نظر هم میدادن واقعا ممنونم

ولی خب دیگه من نه شعر میگم نه مینویسم طبیعتا مطلبی هم واسه گذاشتن در کار نخواهد بود

خدانگهدار همتون

رقص اقاقی به شب ، چون قدح خالی ام

رخ ننمایی به مـــن ، لحــــظه تنهـایی ام

                                                                                                  وقت سپیدی شب ، وقت سحــــر با نفس

                                                                                                  حنجره صد پاره شد ، در غـــم تنهایی ام

کنج اتاقـــــم شده  ، محفظـــه ای از خدا

سجده شود پیشه ام ، در شب تنهایی ام

                                                                                                   دُرّ وجــــودم نشد ،  از صدف جـــان رها

                                                                                                   پر نزند در هـــوا  ، مرغـــک تنهــــایی ام

یک ورق از دفترم،حــــرف مرا عطـــسه کرد

عطسه ی  کاغذ شده ، خنده به تنهایی ام

                                                                                                    یک لغت از ربّ شب ، امجد و والا مقام

                                                                                                  دوزخ ســـر آتشین ، سوزش تنهــایی ام

صید نگاهم ز شب سایه یک شـــب پره

خنده مــکن او شود ، قاتل تنهـــــایی ام

                                                                                                   بنده آن بنده ام ، کـــاو لب من بوسه زد

                                                                                                  لعـــل لبان تو شد  ، مرهــــم تنهایی ام

هر چــه که تنهایی ام  ، مــره و تکرار شد

کس نشده با سخن ، همـــــره تنهایی ام

                                                                                                     ناطــق تنها به شب ،  گردش دوار کن

                                                                                                   پاره کند این قلم ، صفـــحه تنهــایی ام

                                                                                                                                    « ناطق » 

با سلام به دوستای ناطق

عزیزای من هر مطلبی تو این وبلاگ هست مال شخص خودمه

بدون هیچ کپی برداری حتی از سبک بقیه هم سعی میکنم استفاده نکنم

با تمام وجودی که شعرام گاهی اوقات مشکل هم داره ولی اصلا دوس ندارم کسی بیاد و بگه اینا کپی پیست هست

چون چند تا دیدگاه اومد اینارو گفتم

بازم ممنون که سر میزنید

من از غــــــم تو به کــــوه و صحـــــرا نروم

ماهــــی نشـــــوم به عمـــــــق دریا نروم

من چون قلمی که جوهرش عشق به تو

تا خــــود ندهــــی به برگ فـــــــــردا نروم

ناطق

اینارو میذارم که فقط بخونید همین

هر سه تا شعر هم از زمین تا آسمون با هم فرق دارن       لبخند

صاحبشونو هنوز پیدا نکردم که بهش تقدیم کنم

راستی دوستان بخدا اینا مشکل وزنی ندارن چک شده همشون اگه یه جا نمیخونه شک نکیند که اشتباه خوندیدشون

باده نپیموده ام ، عکس تو در جام بود

ساغر جان سر کشم ، کار تو بر باد بود

*

خالق هر دو جهان  ،دعو خدایی کند

لیک به صنع خدا، یاد تو در یاد بود

در نگاه من دو نقطه هر دو با هم حایل است

بر قد و بالای دلبر، بر نگاهش مایل است

*

دست تو در دست ناطق باشد ار در دوزخش

شعر ناطق عشق و مهر و بازی او با دل است

من کیسه زر به کس ندادم ارباب

گرمی لبم به کس ندادم ارباب

*

چوب فلکت خوردم و پرونده تو

آتش زدم و به کس ندادم ارباب

متین حیدری —- ناطق

*آشوب

هیجان

*بیچارگی

خنده

یکی در میان

همه چیز همینگونه است

لااقل برای من

این * ها یک روز در میان اند.یک روز خوب و یک روز فتنه

آرزو داشتم یکبار هم که شده حداقل این * ها پشت هم و بی * ها پشت هم باشند

میخواستم زندگی را لمس کنم

دو روز بدون *

جمله قبل بزرگترین آرزوی زندگی من است.

پروردگارا….

زشتی جزئی از من است.

زشتی را از وجودم دور کن.

نمیخواهم زشتی من مانند نخ شمعی شود که جزئی از شمع است و باز هم خود را قطره قطره  آب میکند و  رو به نابودی میکشاند تا جایی که خاموش میشود.

من امید دارم…نمیخواهم خاموش شوم!!!

استغفرالله ربی…

اوج دیوانگی چیزی بیش از این نیست که در بد ترین نقاطی زندگی بخندی و در اوج خوشحالی گریه کنی…

من یک دیوانه ام و الان بلند بلند میخندم!!!

پروردگارا…

کاش فرشتگان معمار درگاهت دست و پا چلفتی بودند. آنوقت یک آجر روی سر من می افتاد و میشکستم

میدانی چرا؟

آنوقت مجبور بودی دوباره مرا بسازی!!!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

خدایا میخواهم تغییر کنم

متین حیدری — ناطق